Het mag niet. En toch. Ik ben een fanboy.

Of neen. Geen fanboy. Zo’n platte muziekfan, die voor een hitje naar een concert gaat.

Neen. Dat is ook niet waar. Ik ging voor veel hitjes. Maar voor eentje in het bijzonder.

En dat hebben ze verknald. En het heeft mijn avond vergald.

Kijk, Fountains Of Wayne heeft veel leuke liedjes. Héél veel nummers waar ik blij van word, en die ik op een concert graag mee wil brommen of schreeuwen. En als ze daar eens een andere versie van willen maken? Ze doen maar. Maar van de onzin de “Stacy’s Mom” is? Daar moeten ze afblijven. Ze hebben namelijk geen nummer dat beter is. Dat meer het idee van melodische euforie samenvat: dat moment dat je de grootste hoop nonsense zou meebrullen, gewoon omdat het je blij maakt. Omdat de melodie zo juist zit, en de kracht van de gitaren het haar in je nekvel met een houdgreep hun wil opleggen.

En dan spelen ze dat dus in een — ik wik mijn woorden — fucking pianoversie. Wel, godver, IK HEB DAT NIET GEVRAAGD. Ik wilde een feestje. Geen in-joke tussen de bandleden om een publiek dat uit voetbalhooligans lijkt te bestaan te pesten.

Dus ja, ik ben slechtgezind. Sorry daarvoor. En laat me dus maar even.

Het gaat máár om Fountains Of Wayne. Ok? Als ik morgen iets lelijk schrijf over uw Relevant Artistiekerig Groepje. Dàn mag u iets terugzeggen. Nu niet.

Nu. Even. Niet.